W styczniu 1940 r. została zwolniona z pracy przez niemieckiego okupanta. Od października 1939 r. pracowała w organizacji podziemnej wraz z mężem (od 1940 do 1942 r. w Związku Walki Zbrojnej, a później w Armii Krajowej aż do zakończenia wojny). Była członkinią Armii Krajowej placówki AK Ciężkowice (lub „Cecylia”), a organizacyjnie wchodziła w skład kompanii, którą dowodził jej mąż Miron Maciejewski. Z uwagi na bezpośrednie niebezpieczeństwo aresztowania zamieszkali w Siekierczynie. Była łączniczką zastępcy dowódcy placówki „Klonem” i kolporterką prasy podziemnej, wykorzystując znajomość języka niemieckiego zbierała informacje o Niemcach. W czasie pełnienia czynności służbowych w ruchu oporu przez męża uczyła dzieci w Falkowej wg. programu przedwojennego. Zabezpieczała mieszkanie i wyżywienie dla oficerów AK prowadzących szkolenia podoficerów, które odbywały się w szkole w Falkowej. W okresie akcji „Burza” organizowała wypiek chleba przez kobiety w Falkowej, zbiórkę żywności oraz kierowała wysyłkę do batalionu partyzantów „Barbara” dowodzonego przez kapitana E. Borowskiego ps. „Leliwa” komendanta obwodu tarnowskiego. Od października 1944 r. po nieudanym aresztowaniu Mirona, który przebywał poza rejonem placówki „Ciężkowice” większą część spraw organizacyjnych załatwiała jego żona. Po obławie na batalion w Jamnej pomagała poszukiwanym przez gestapo członkom AK („melinowanie”), a także ułatwiała przechowywanie ich przez ludzi miejscowych i niosła pomoc rannym partyzantom (sprowadzenie lekarza).

Po wojnie jako żona byłego żołnierza AK długo nie mogła znaleźć pracy w zawodzie pedagogicznym z powodu trudności stawianych przez Inspektorat Szkolny w Będzinie. Do czasu problemów z pracą jej i męża Mirona częściowo utrzymywała ich rodzina. Po śmierci teścia, Władysława Maciejewskiego, Stanisława i Miron Maciejewscy przeprowadzili się na stałe do Ząbkowic, gdzie po kilkunastu latach Stanisława otrzymała pracę w szkole. Pracując w Szkole Podstawowej nr. 2 w Ząbkowicach-Bielowiźnie (obecnie SP nr. 22 im. M. Skłodowskiej-Curie w Dąbrowie Górniczej) udzielała się jako opiekun szkolnego koła Polskiego Czerwonego Krzyża, za co w 1969 r. została odznaczona odznaką honorową IV. stopnia. Pracowała w szkole do emerytury w 1970 r. 16 grudnia 1985 r. uzyskała zaświadczenie zarządu wojewódzkiego ZBoWiD-u w Katowicach w celu uzyskania praw kombatanckich. ZBoWiD zaliczył jej jedynie działalność w AK od stycznia 1944 do stycznia 1945 r. w charakterze łączniczki i kolporterki. Ubiegała się także o rentę kombatancką. Zmarła 4 listopada 1990 r. Została pochowana na cmentarzu w Ząbkowicach. W maju 1991 r. pochowano tam także jej męża Mirona.