Urodził się 26 lipca 1876 r. w Noworadomsku, powiecie piotrkowskim, guberni piotrkowskiej (ob. miasto Radomsko w woj. łódzkim).

Jako młody 15-letni chłopak, jak wielu wówczas Polaków służących w armii carskiej, został skierowany do służby wojskowej na Kaukazie, w guberni erywańskiej.  W 1891 r. zaciągnął się do 15 kompanii, 4 batalionu, 155 Pułku Piechoty Kubańskiej, który stacjonował w twierdzy KARS. Następnie skierowano go do szkoły felczerskiej. W 1900 r. na podstawie rozkazu Inspektora Medycznego Kijowskiego Okręgu Wojskowego, został mianowany felczerem kompanii. W kolejnych latach pełnił obowiązki felczera m.in. w miejscowym lazarecie (szpitalu) w  Nachiczewaniu ( miasto w granicach dzisiejszego Azerbejdżanu) oraz w wielu innych małych miejscowościach w guberni erywańskiej.

W 1911 r. zawarł związek małżeński z Jadwigą z domu Lubecką (1889-1970). Ze związku tego urodziło się troje dzieci: syn Miron (1914-1991), syn Wiesław (1921-1942) oraz córka Barbara (1922-1991). Żona Jadwiga była członkinią Organizacji Bojowej Polskiej Partii Socjalistycznej, zaangażowaną w działalność konspiracyjną w latach 1905-1908.

Po ślubie Władysław Maciejewski wyjechał ponownie na Kaukaz. W 1918 r. powrócił do Ząbkowic, gdzie wraz z żoną i dziećmi mieszkał przy ul. Bielowizna 68. Pracował jako felczer w Towarzystwie Akcyjnym Ząbkowickiej Fabryki Szkła w Ząbkowicach (V 1919), gdzie prowadził samodzielnie labolatorium, a następnie w miejscowości Granica (dzisiejsze Maczki, dzielnica Sosnowca), na stacji kolejowej ówczesnej Drogi Żelaznej Warszawsko – Wiedeńskiej. Rodzina przez jakiś czas mieszkała także w Charsznicy. W 1932 r. Władysław przeszedł na emeryturę.

W 1938 r. Dyrekcja Okręgowa Kolei Państwowych w Radomiu odznaczyła go brązowym medalem za długoletnią służbę w Kolejach Państwowych.

Zmarł 24 maja 1956 r.