Powstanie niemieckich pozycji obronnych b2 wiąże się z klęską wojsk niemieckich na froncie wschodnim. W wyniku sowieckiej ofensywy (operacja „Bagration”) latem 1944 r., Armia Czerwona dotarła do linii Wisły. Nowy dowódca niemieckich wojsk lądowych, gen. Hans Guderian podjął decyzję o budowie szeregu fortyfikacji (znanych w literaturze historycznej pod nazwą OKH-Stellung), mających na celu opóźnienie wkroczenia Sowietów na teren Rzeszy. Rozciągały się one od okolic miasta Czadec na Słowacji aż po Syców na Dolnym Śląsku na przestrzeni długości 250 km. Poszczególne pasy obronne tych fortyfikacji zostały oznaczone literowo. Głównym zadaniem linii b2 była ochrona przemysłu Śląska i Zagłębia Dąbrowskiego. Na teren Dąbrowy Górniczej wchodziła od strony Zagórza w rejonie osiedla Staszic, by przez Podlesie, Górkę Gołonoską, Pogorię I, Las Antonowski, Bielowiznę, Ujejsce oraz Trzebiesławice biec w kierunku Siewierza.
Polowa linia niemieckiej obrony składała się z dwóch linii okopów oraz stanowisk ogniowych. Ich charakterystycznymi punktami były tzw. kochbunkry (betonowe, schrony lekkie), stanowiące jednoosobowe stanowiska ogniowe dla niemieckich żołnierzy. Do ich budowy na przełomie 1944 i 1945 r. niemieckie władze okupacyjne zmusili miejscową ludność. Kopaniem rowów zajmowały się przeważnie kobiety i dzieci. Kochbunkry wykonywano na miejscu z przywiezionych prefabrykatów. Można je oglądać podczas wędrówek w kompleksie leśnym między Antoniowem i Pogorią I, gdzie usytuowane zostały na niewielkim wzniesieniu Strachowiec. Ze względu na obejście Dąbrowy Górniczej od północy przez wojska sowieckie dwa widoczne na wzgórzu kochubunkry nie były świadkami ciężkich walk. Dzięki inicjatywie mieszkańców Antoniowa, w ramach Dąbrowskiego Budżetu Partycypacyjnego, przy wsparciu merytorycznym Muzeum Miejskiego „Sztygarka”, w ostatnim czasie została wykonana renowacja odcinka linii b2. Pomysłodawcą projektu renowacji jest pan Tomasz Balin.
